Categorie:Dichtkunst
Een distichon (mv. disticha) is een gedicht of een strofe van een gedicht van twee regels. Uit het Grieks: di = twee, stichos = dichtregel.
:regen beweegt het blad dronkenschap mijn tong
::(Lucebert)
De strofe komt uit het Grieks en betekent letterlijk omwenteling. Een strofe is een onderdeel van een gedicht en bevat doorgaans een zekere gedachteneenheid.
Het uiterlijke kenmerk van de strofe is dat ervoor en erna zich een witregel bevindt.
De strofe wordt ook wel vers genoemd en in een liedtekst heet de strofe ook wel couplet, ter onderscheid van het refrein.
Bijzondere vormen hebben een aparte naam. Zo heet tweeregelige strofe een distichon, een drieregelige een terzine en een vierregelige een kwatrijn. Een strofe uit het Nibelungenlied bijv. bestaat uit vier lange versregels in gepaard rijm. Bij vijf of meer regels spreekt men doorgaans van een stanza.
Een terzine (of terzet, mn. bij sonnet) is een gedicht of een strofe van een gedicht van drie regels.
:Egidius, waer bestu bleven? Mi lanct na di, gheselle mijn. Du coors die doot, du liets mi tleven.
::(anoniem, 14e eeuw)
Een kwatrijn is een gedicht of een strofe van een gedicht van vier versregels.
:nooit wordt iets zo ver vergeten dat het niet meer kan worden gedacht als de herinnering kwijnt verdwijnt komt de verbeelding en schildert haar lach
::(Tsead Bruinja)
